KARAKTER

------------------------

ÇOCUK ERCAN - (9)

----------------------------------
"KAŞINTI"

-- Babaa?

-- Efendim oğlum?

-- Efendin kalem adasında!...

-- Ne dedin,anlamadım??

-- Zzzt Erenköy!..

-- Ne diyosun oğlum?.

-- Attırıbıttın mı?

-- Nee?

-- Zzzt Kozyatağı!..

-- Ne diyosun oğlum sen?..

-- Sen asıl diyemediklerimi duysan,kulakların patlar!.Aynaya bakmaya utanırsın!..Tipe bak!.Allah iğrene-tiksine yaratmış!...

-- Bana mı diyosun??

-- Sana diyorum tabi.Burda senden başka tipsiz var mı?!

-- Ne biçim konuşuyon lan sen babanla?!

-- Tabi tabi...Baba görmesek,baba diye yutturacaksın kendini!..İskele babası olsan,kayık bile bağlamam sana!..

-- Ercan,çarparım bak?

-- Tamam,çarp : Altı kere dokuz?

-- Hasta mısın oğlum sen!?

-- Evet hastayım!..Hasta ediyosun beni!..Pislik yuvası!..Mikrop Kral!..Virüslerin efendisi!..

-- Bunları bana söylüyosun??..Babana???

-- Hem de abana abana!..

-- Ercan sen öldün oğlum!..

-- Beni öldüremezsin..

-- Niye?

-- Senin oğlun olduğumu öğrendiğim gün öldüm zaten!..Konuşmayı öğrenip,sana ilk "Baba" dediğim güne lanet olsun!..

-- Oğlum senin tansiyonun mu düştü?.Ateşin mi var?..Bakıyim ateşine..

-- Çek elini,çek elinii!..İndir o elinii!...

-- Ercaaaaann??

-- Adımı mı ezberliyon?!...İyi ezberle!..."Ercan" diye yazılır, "Delikanlı" diye okunur..

-- Ercan bak,keyfim yerinde,epeydir dövmedim,başlamıyim yine dayağa!.

-- Keyfine bir,sana iki!

-- Oğlum bak git!..

-- Oğluna bir,sana iki!.

-- Ercan döverim bak!

-- Dövmezsen şerefsizsin!..

-- Ercaaan!!

-- Ercana bir,sana iki!

-- (ÇAAAATT!)

-- NE VURUYON YAA?..ELİN KIRILSIN!.

-- (ÇAAAATT!.)

-- NE VURUYON YAA?..HAYVAAN!.

-- (ÇAAAAAATTT!.)

-- NE VURUYON YAAA?...ĞEEEEEEEEE....ĞEEEEEEEEEE...ĞEEEEE...ĞEEEEE...ĞEEEEEEEEEEEEEE....

-- Nooldu oğlum?...Seyit nooldu?..Niye dövdün yine çocuğu?

-- Deli midir nedir?..Durup dururken geldi tahrik etti beni..

-- Nasıl tahrik etti?

-- Şerefsiz dedi,hayvan dedi..Mikrop dedi..Tipsiz dedi..

-- Sana?

-- Evet...Zorla kaşındı velet..Hiç döveceğim yoktu..Kafayı mı yedi bu?

-- Sen bunu en son ne zaman dövdün?

-- Bilmiyorum ki..Bi hafta olmuştur..İşler iyi gidince keyfim iyi oluyo,durduk yere dövmüyorum çocuğu..

-- O zaman ondandır..

-- Neydendir?

-- Çocuğu hergün bi bahaneyle dövüp,her gün dayak yemeye alıştırdın..Bünye ona göre şekillendi.Ruhunu ona göre ayarladı..Dayağa ara verince dengesi bozuldu çocuğun.

-- Yani benden zorla dayak istedi?

-- Evet..İnsan alıştığı şeyi,istiyo...Naapsın çocuk?..Senin dövmeni bekleyecek hali yok ya?..Seni kışkırtıp,ihtiyacını giderdi..

-- Güzellikle söylese ya?...Baba ben dayak istiyorum dese,ben yine döverdim onu?.İki tokat atsam elime mi yapışır?

-- Ne bileyim aklına gelmemiştir..

-- Ben de diyorum bana o lafları nasıl söylüyo..

-- Yok canım mümkün mü sana onları söylemesi...Demek ki çok acıkmış dayağa..

-- Ama bu pek sağlıklı bi durum değil gibi..

-- O zaman sen de ya hiç dövmeyeceksin,ya da düzenli olarak döveceksin...

-- Ama canım her zaman da dövmek istemiyor ki..

-- O zaman dövdüğünde,bi hafta yetecek kadar döv..

-- Öyle yapayım o zaman..Şimdi üç tokat attım sağlam..Üç gün yeter mi ona?.

-- Yeter yeter..Gerekirse ben de bi bahane bulup takviye yaparım..Benimkiler seninkilerin yerini tutmaz ama açlığını giderir...

-- Gömleğimi ütüledin mi?

-- Ütüledim.