MİNE ABLA

-- Mine abla ne güzel ismin var senin..Çok da yakışıyo sana..

-- Sağol Emine..Seninki de güzel...Kim koydu sana bu ismi?

-- Babam herhalde,ne bileyim..Sana kim koydu?

-- Üvey babam...

-- Üvey baban mı vardı senin?

-- Evet..Annem bana hamileyken öz babamdan ayrılmış...

-- Baban,karnında bebeğiyle anneni terk mi etti?

-- Yok..Ayrılmayı annem istemiş.

-- Niye?
                                   
-- Hamilelik işte...Bilirsin hamileliği..Hormonlar çıldırmış gibidir,kadının aklı başından gider,canı olmadık şeyler ister..Onu istemiş,bunu istemiş,doymayınca ayrılmak istemiş...Babam da iyi bi adammış,karnındaki çocuğa bişey olmasın diye kırmamış annemi,ayrılmış..
                                   
-- Peki üvey baba?

-- Ben doğunca annem işte bu üvey babamla evleniyo..Ama ben onu hep öz babam bildim..
                                                     
-- Yani sana hep öz babanmış gibi davrandı?.

-- Hayır ondan değil.Bana söylemediler üvey babam olduğunu..18 yaşına gelince annemin evde olmadığı bigün odama girince anladım öz babam olmadığını..

-- Abla ne diyosun sen?..Yoksa üvey baban sana?..

-- Evet...

-- Gerçekten mi?

-- Maalesef...

-- İnanmıyorum...

-- Ne yazık ki öyle..Odama geldi,benimle konuşmak istediğini söyledi,sonra da ben senin öz baban değil,üvey babanım dedi...Nasıl yıkıldım bilemezsin.

-- Nasıl yıkıldın?

-- Bilemezsin.

-- Abla öyle bi anlatıyorsun ki,ben de şey sandım..
                                                       
-- Ney sandın?

-- Üvey babam annem evde yokken odama girdi deyince...Üvey baba ya?.Kötü şöhretleri var ya?..

-- Yok kız öyle bişey..Hep o Kemalettin Tuğcu yüzünden..Ne üvey babalar var,öz babalar onların eline su dökemez,havlu tutamaz..Benimki de öyleydi,toprağı bol olsun.

-- Öldü mü?

-- Yok..Annemden ayrıldıktan sonra Edirneye gitti,toprak alıp çiftçilik yapmaya başladı.Hep daha çok toprağım olsa keşke derdi, o yüzden toprağı bol olsun dedim..

-- Çay yapayım mı,balkon keyfi yapalım mı?

-- Yok ben çay içmiyorum..

(Devam edecek...)