SAKAL

Biliyordum!...

Boşuna sakal bırakmadığımı biliyordum!...

Kendimi bildim bileli sakalım var...

(Kendimi yirmibeş yaşında bildim.Ondan önce kendimi başkası sanıyordum..)

Dün gibi hatırlıyorum...

Yüzümdeki ilk tüyler...

Başımda kavak yellerinin estiği,sorumsuz çağlar...

Daha sonra çocuğun erkeğe kestiği, tüylerin kıla,kılların sakala döndüğü yıllar...

Tıpkı bir tohumun filize,filizin bitkiye,bitkinin ağaca,ağacın ormana dönüşmesi gibi...

Bereketli yanaklar üzerinde,büyük bir kıl ormanı...

Kıl kıl büyüttüğüm,üzerine titrediğim,bi an olsun yüzümden ayırmadığım,yüzümün nuru sakalım...

Önce sarı,sonra siyah,sonra kızıla çalan ve sonra kaçınılmaz olana,beyaza varan,bedeli ödenmiş,çileli sakalım...

Her zaman birlikteydik..Hep yanımda,hep yanağımdaydı..

Birlikte büyüdük,birlikte yaşlandık...

Ama hiç kimse,hiç bi zaman bana "Sakal sana yakışıyor...İyi yapmışsın bırakmakla.." demedi..

Kes dediler!...

Yıllarca "Kes şu sakalını!..Sakal seni çok yaşlı gösteriyor!..Zaten tipsizsin,bi de sakal bırakınca selam vermeye bile korkuyoruz!.." dediler!..

Direndim!..Boyun eğmedim!..Karşı çıktım!..Mücadele ettim!..

O mücadelemde kimse yanımda değildi..

Yalnızdım..

İçimdeki çocukla,yüzümdeki sakaldan başka kimsem yoktu..

İçimdeki çocuğa sarılıp,yüzümdeki sakala tutunup uyuyordum..

Her sabah iki elimle sakalıma sıkı sıkı tutunmuş bir halde uyanırken buluyordum kendimi..

Dost bildiklerim,yüzüme gülüp,arkamdan sakalımı çekiştiriyorlardı..

Aldırmadım..

"Olsun be!." dedim...

Ama öte yandan,neden sakal bıraktığımı da bilmiyordum..

"İçimden geliyor" diyordum soranlara..

"Yüzümü sıcak tutuyor" diyordum..

"Seviyorum sakallı olmayı" diyordum..

Ama için için biliyordum daha önemli bir sebebi olduğunu..

Hissediyordum...

Ve yıllar sonra bugün,haklı olduğumu gördüm..

"Avustralya'da bir Üniversite,sakalın faydalı olduğunu açıkladı.."

Üniversite,sakalın cildi güneş ışınlarından yüzde doksan oranında koruduğunu,sonu kötüye gidecek cilt rahatsızlıklarını önlediğini açıkladı...

Artık yalnız değilim...

Artık kimsesiz değilim..

Yarın güneş başka türlü doğacak üzerime...

(Hava açık olursa tabi)

Artık korkmuyorum...

Artık güçlü bir sebebim var..

Bilim var,sağlık var...

Kim bundan sonra bana "Kes şu sakalını,hiç yakışmıyor" diyebilir??

-- Hey dostum,dur bi dakika!...Sağlık mı önemli,görüntü mü??...

Mutluyum..Mes'udum..İhtiyarım ama bahtiyarım...

Beni mutlu eden,bana tutacak bir bilim dalı uzatan Avustralya Üniversitesinin çok değerli bilim adamlarını sevgiyle kucaklıyorum..

Bana sevinç verdiniz,umut verdiniz,dayanacak,direnecek güç verdiniz.

İyi ki varsınız...